“Watersport is me met met de paplepel ingegoten,” vertelt Huig-Jan. “Toen ik zeven was, stond ik voor het eerst op een surfplank. Vanaf het moment dat ik sterk genoeg was om over het water te racen was ik verslaafd.”

Sporten op hoog niveau

Huig-Jan deed mee op hoog niveau in de watersport, al combineerde hij het surfen altijd met zijn opleiding. “Ik ben zelfs een tijdje gestopt met surfen om me te focussen op mijn studie.” Toen kwam het foilen op; een nieuwe manier van windsurfen waarbij het board door middel van een draagvleugel (foil) helemaal boven het wateroppervlakte komt.

 “Ik ben me daarop gaan richten. Dat ging zo goed dat het Watersportverbond me vroeg of ik met hen meewilde naar het WK. Ik werd derde. En dat heeft alles een krachtige impuls gegeven. Dan moet ik het nu maar serieus gaan nemen, dacht ik. Ik ben gestopt met mijn studie en heb me volledig op het surfen gericht.”

Diagnose

Huig-Jan kon zich kwalificeren voor de Olympische Spelen. Maar middenin dat kwalificatieproces begonnen de klachten. “Ik kon heel slecht lopen, moest zelfs worden ondersteund. Gek genoeg ging het windsurfen me wel goed af. Het leek een soort medicijn. Als er spanning op mijn spieren stond, was het wel uit te houden. De pijn kwam op in rust.”

De kwalificatierondes verliepen slechter dan verwacht en na een paar wedstrijden werd duidelijk dat Huig-Jan zich niet zou plaatsen voor de Olympische Spelen. “Ik had de A-status van NOC NSF. Die was belangrijk omdat ik daardoor salaris kreeg. Dus er zat druk op. Als ik dit leven door wilde doorzetten, dan moest ik doorgaan.” Maar het ging niet meer. Huig-Jan kreeg de diagnose axiale spondyloartritis (axiale SpA). “Als topsporter leer je omgaan met tegenslag. Je weet dat er altijd een weg naar boven is. Ik was er dus wat pragmatisch in. Ik was opgelucht dat ik wist wat er aan de hand was, maar vond het enorm vervelend dat ik het voor de rest van mijn leven had.”

Huig-Jan maakte zich toch ook zorgen. “Als aanstaand vader vroeg ik me af: kan ik straks nog wel met mijn dochtertje spelen en achter haar aan rennen?”

De diagnose leek ook het einde van Huig-Jans surfcarrière. “Dat was een klap. Toch is er een plan opgesteld om terug in te stromen. Ik was benieuwd naar wat mijn lijf aankon.”

Revalidatie

Huig-Jan begon aan een revalidatietraject. “Wat dat betreft, heb ik veel geluk. Ik kreeg snel een diagnose en na een tijdje gingen de medicijnen werken. Er keek een heel team mee op de achtergrond; een fysiotherapeut, een sportarts, een diëtist.”

Meer lezen?

Dit artikel staat in ReumaMagazine 5-2026. Je kunt het ook hier lezen.