Jeugdreuma
Toen bij Ilona jeugdreuma werd gediagnosticeerd was de kennis over reuma nog niet zo ver gevorderd. “Ik had veel pijn en gezwollen gewrichten en kreeg nogal wat rare behandelingen. Zo werden mijn benen gespalkt om ze weer recht te krijgen. Ik moest die spalken de hele nacht aanhouden. Een martelbehandeling. Ik kreeg ook corticosteroïden injecties en er werd regelmatig vocht afgetapt. De enige medicijnen die er waren, waren Ascal poeders en goudinjecties. Goud heb ik niet gebruikt. Daar is mijn moeder voor gaan liggen. Dat wilde ze absoluut niet in verband met de bijwerkingen. Ik werd vaak opgenomen in het ziekenhuis, soms wel een maand lang, en kreeg dan behandelingen zonder dat mijn ouders daar bij werden betrokken werden of aanwezig konden zijn.”
Niet lopen maar rennen
Ondanks periodes met veel klachten probeerde Ilona zo gewoon mogelijk te leven. “Als ik een maand in het ziekenhuis gelegen had, wilde ik daarna meteen naar school. Als ik kon lopen, wilde ik rennen. Soms kreeg ik te horen dat ik te hard ging. Dat het mijn schuld was als er een opvlamming kwam. Maar ik wilde er alles uithalen wat erin zat.”
Ilona was veertien toen ze voor het laatst in het ziekenhuis lag. “Daarna heb ik nog aantal grote ontstekingen gehad, vooral in mijn knieën. En als het echt erg was, deed alles een beetje mee. Daarna zijn die erge opvlammingen een beetje uitgedoofd, al heb ik altijd af en toe klachten gehouden.”
Geneeskunde
In haar twintiger jaren voelde Ilona zich goed. Ze ging geneeskunde studeren. “Mijn ouders waren bang dat ik geneeskunde koos als een soort therapie, of als reactie op wat ik had meegemaakt. Ik heb daarom ook nog naar andere opleidingen gekeken. Maar geneeskunde is een combinatie van iets technisch, psychologie en filosofie. Dat past gewoon goed bij me. Ook zonder die reuma.”
Meer lezen?
Dit artikel staat in ReumaMagazine 5-2026. Je kunt het ook hier lezen.
