De diagnose zette haar leven op z’n kop en Catalijne voelde zich soms eenzaam. “Toen ik de oproep zag voor de nieuwe campagne van Reuma Nederland ‘In gesprek over reuma’, wist ik het meteen. Dat is iets voor mij.”
Diagnose
Als fanatieke sporter gingen bij Catalijne niet meteen alarmbellen af toen ze pijn in haar schouder kreeg. “Ik zal wel iets verrekt hebben, dacht ik.” Toen de klachten aanhielden, bezocht ze een fysiotherapeut. Dat hielp niet. Ze kreeg zelfs meer klachten. “Ik kreeg ook last van mijn enkel. De fysiotherapeut raadde aan om naar de huisarts te gaan. Zijn vader heeft reuma en hij dacht het te herkennen. Die gast kletst maar wat, dacht ik.”
Niet blij van online informatie
Maar de huisarts verwees Catalijne direct door naar een specialist. “Het was meteen duidelijk. Ik schrok, maar besefte niet wat het inhield. Ik zocht informatie, maar van wat ik online vond, werd ik niet echt blij.”
Geen baan meer
De pijnstillers die Catalijne kreeg voorgeschreven, hielpen niet. Dat was zowel fysiek als mentaal zwaar. “Toen verloor ik ook nog mijn baan. Ik had een marketingfunctie en was veel op locatie. Het was fysiek werk. Mijn baas dacht het zich niet te kunnen veroorloven om er een zieke bij te hebben. Mijn contract liep af en het werd niet verlengd. Dat geeft je een klap in je gezicht. Waar gaat mijn leven heen? Wat kan ik nog?”
Individueel
Catalijne begon aan een revalidatietraject. “Ik kreeg ergotherapie, fysio; alles kwam voorbij. Ik leerde bijvoorbeeld hoe je moet zitten als je last hebt, dat je rustmomenten moet inbouwen, dat je moet blijven bewegen. Het klinkt allemaal heel simpel, maar het heeft me enorm geholpen. Ik volgde een individueel traject, maar ik had liever met een groep meegedaan. Ik voelde me namelijk erg alleen in het hele proces. Niemand begrijpt je. Mijn vrienden zijn allemaal veertigers met banen en een druk gezinsleven en ik stond alleen. Ik had geen baan meer. Niemand snapte mij.”
Meer lezen?
Dit artikel staat in ReumaMagazine 7-2025. Je kunt het hele artikel ook hier lezen.
